Godło Polski

O Szkole

Hieronim Franciszek Konarski

Hieronim Franciszek KonarskiStanisław Konarski, pijar, pedagog, publicysta, pisarz i poeta. Zreformował programy nauczania i wychowania wprowadzone najpierw w założonym przez niego elitarnym Collegium Nobilium, potem we wszystkich szkołach pijarskich, a po 1773 roku w całej Rzeczypospolitej za sprawą Komisji Edukacji Narodowej.
Konarski urodził się 30 września 1700 r. w Żarczycach w powiecie jędrzejowskim. Był już jedenastym dzieckiem miecznika sandomierskiego i kasztelana zawichojskiego Jerzego i Heleny Czermińskiej, spokrewnionej z możnym rodem Tarłów. W dniu 18 października dziecko ochrzczono, nadając mu imię Hieronim. Przodkowie Konarskiego jeszcze do połowy XVII wieku wyznawali arianizm, ale już jego rodzice byli katolikami, a Hieronim i jego trójka rodzeństwa zostali powołani do życia zakonnego. 9 - letni Konarski został posłany do znanego kolegium pijarów w Piotrkowie, po ukończeniu którego wstąpił do zakonu i przyjął imię Stanisław od św. Wawrzyńca, pod którym przeszedł do historii. Zaraz potem znalazł się w Podolińcu na Spiszu, gdzie pijarzy mieli swój nowicjat i szkołę, w której został wykładowcą.
W 1720 roku przeniósł się do Warszawy, aby studiować teologię, po czym przyjął święcenia kapłańskie. Dzięki wujowi, biskupowi poznańskiemu Janowi Tarle, wyjechał do Rzymu, do Collegium Nazaretanum. Po kilku latach przeniósł się do Paryża, gdzie nauczył się języka i poznał dzieła ówczesnych filozofów europejskich.
Po powrocie do kraju, za namową Józefa Andrzeja Załuskiego zajął się historią polskiego prawa, publikując I tom Volumina Legum (do 1739 r. wyszło kolejnych pięć tomów). W tym czasie rozpoczął też działalność publiczną, opowiadając się za elekcją króla-Piasta Stanisława Leszczyńskiego na tron polski i należał następnie do przywódców konfederacji w Dzikowie, zawiązanej w 1734r. przeciwko wyborowi Augusta III. Po jej upadku zajął się nauczaniem, najpierw w Krakowie, następnie w Rzeszowie. Jednocześnie opracowywał reformę szkolnictwa pijarskiego.W 1740r. z polecenia władz zakonnych zorganizował i 1 września otworzył w Warszawie elitarną szkołę dla synów szlacheckich - Collegium Nobilium. W pierwszym roku w ławie szkoły zasiadł tylko jeden uczeń.

W 1741 roku Konarski, już jako prowincjał polskiej prowincji pijarów, liczącej 300 zakonników w 20 domach zakonnych, zapoczątkował przygotowaną reformę szkolnictwa. Napisał nowe podręczniki, m.in. "O poprawie wad wymowy" oraz "Gramatykę łacińską", wznawianą potem po polsku 18 razy i 9 po łacinie. Program zreformowanych szkół pijarskich obejmował historię i geografię Polski i świata, astronomię, filozofię, matematykę, fizykę, nauki przyrodnicze, język ojczysty oraz języki obce, a także naukę tańca, muzyki, szermierki i jazdy konnej. Szczególną wagę przywiązywano w szkole do wychowania człowieka uczciwego i dobrego obywatela, patrioty. Istniał w niej także teatr, w którym uczniowie przygotowywali się do wystąpień publicznych. Konarski zajmował się również reformami społecznymi i politycznymi. W 1760r. wydał anonimowo "O skutecznym rad sposobie albo o utrzymaniu ordynaryjnych sejmów", w którym poddał druzgocącej krytyce zasadę liberum veto i zrywania sejmów.
Domagał się jej zniesienia, co przyczyniłoby się do uzdrowienia stanu Rzeczypospolitej. Jego reformy szybko przynosiły owoce. Ponad stu posłów Sejmu Wielkiego, który podjął próbę reformy państwa, m.in. uchwalając Konstytucję 3 maja, było uczniami szkół pijarskich. Król Stanisław August Poniatowski uhonorował Konarskiego medalem z napisem "Sapere auso" (Temu, który odważył się być mądrym). Ksiądz Stanisław Konarski zmarł 3 sierpnia 1773r. i spoczął w podziemiach kościoła oo. Pijarów przy ul. Długiej w Warszawie. Wiersz nagrobkowy ułożył ks. bp Ignacy Krasicki:
"Ten, co pierwszy zdziczałe ciął gałęzie wzniosłe
I śmiał ścieżki odkrywać wiekami zarosłe,
Co nauki, co miłość kraju wzniósł i krzepił
W cieniu laurów spoczywa, które sam zaszczepił".

PRZYPIS : Kompendium wiedzy o Zespole Szkół Nr 2 im. Stanisława Konarskiego we Wronkach, praca zbiorowa pod redakcją Aliny Kaźmierczak, Wronki 2007, s. 12-15

Dzieje Szkoły

Korzenie Zespołu Szkół Nr 2 im. Stanisława Konarskiego we Wronkach sięgają lat sześćdziesiątych. Historii tej instytucji nie da się jednak ująć w kilku zdawkowych zdaniach. Jest to związane z licznymi przekształceniami szkoły, dokonywanymi w kolejnych latach, zmianami nazw, otwieraniem nowych kierunków i typów szkół. W pierwszych latach działalności szkoła nie posiadała własnego budynku, co spowodowało trudności w odtworzeniu ciągłości funkcjonowania placówki.
Według dostępnych źródeł historia Zespołu Szkół Nr 2 we Wronkach rozpoczyna się 1 września 1962r., gdy powstaje Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla Pracujących przy Fabryce Maszyn i Urządzeń Przemysłu Spożywczego we Wronkach. Młodzież kształciła się wówczas w zawodzie ślusarz i tokarz. Szkoła, po zmianie nazwy 1 września 1977r. na Zasadniczą Szkołę Zawodową Przyzakładową, istniała do 31 grudnia 1992r. Podstawowym miejscem zajęć praktycznych są warsztaty szkolne, mieszczące się w Fabryce Maszyn i Urządzeń Przemysłu Spożywczego we Wronkach, po zmianie nazwy w 1977r., w Fabryce Maszyn i Urządzeń "Spomasz" we Wronkach. W dniu 1 września 1967r. powstała Zasadnicza Szkoła Zawodowa Dokształcająca, która miała przygotować uczniów do pracy w różnych zawodach. Podstawową bazą zajęć praktycznych był Zakład Dokształcania Zawodowego z siedzibą we Wronkach, przygotowujący wykwalifikowanych ślusarzy. Obie szkoły kształciły fachowców zgodnie z potrzebami wronieckich zakładów pracy:

  • Zakładu Przemysłu Metalowego "Wromet" we Wronkach (późniejsza "AMICA" Wronki),
  • Zakładu Przemysłu Ziemniaczanego we Wronkach,
  • Spółdzielni Pracy "Postęp" we Wronkach,
  • Fabryki Mebli we Wronkach,
  • PSS "Społem" we Wronkach,
  • GS "Samopomoc Chłopska" we Wronkach,
  • Zakładu Komunalnego we Wronkach,
  • zakładów rzemieślniczych zrzeszonych w Cechu Rzemiosł Różnych we Wronkach.

Placówki te przygotowały praktycznie do wykonywania zawodu liczne rzesze emalierników, lakierników, krawców, stolarzy, sprzedawców, piekarzy, cukierników, kucharzy, rzeźników, ciastkarzy, murarzy, malarzy, mechaników pojazdów samochodowych, kamieniarzy, zegarmistrzów, elektryków, elektomechaników i monterów instalacji budowlanych. Zasadnicza Szkoła Zawodowa Dokształcająca 1 września 1977r. została przemianowana na Zasadniczą Szkołę Zawodową, która funkcjonuje do dnia dzisiejszego, wchodząc w skład Zespołu Szkół Nr 2 we Wronkach. W początkowych latach szkoła nie posiadała stałej siedziby. Zajęcia teoretyczne odbywały się kolejno w budynkach: Szkoły Podstawowej nr 1, obecnego Zespołu Szkół nr 1 oraz Szkoły Podstawowej nr 2 we Wronkach. Nauka trwała 3 lata i odbywała się w godzinach popołudniowych.
Samodzielną siedzibę szkoła otrzymała w dniu 1 kwietnia 1971 roku przy ul. Powstańców Wlkp.25. W tym dniu oddano do użytku, pobudowany przez FM i U "Spomasz" we Wronkach budynek szkolny wraz z największą wówczas halą sportową we Wronkach. Kadrę nauczycielską zwiększono o specjalistów z zakładów pracy: Fabryki Maszyn i Urządzeń Przemysłu Spożywczego "Spomasz" we Wronkach, Zakładu Doskonalenia Zawodowego we Wronkach i Zakładu Przemysłu Metalowego "Wromet" we Wronkach. Szkoła zaczęła się rozwijać i wraz z wyżem demograficznym przybyło wielu uczniów, którzy kształcili się we wszystkich zawodach. Mury szkoły opuściły setki wykwalifikowanych robotników, którzy wkrótce stali się cenionymi fachowcami w okolicznych zakładach pracy i rzemiośle. Niemały w tym udział nauczycieli (praktycznej nauki zawodu, przedmiotów zawodowych i ogólnokształcących), dla których sukcesy uczniów i absolwentów były największą satysfakcją i nagrodą.Potrzeby środowiska spowodowały, że 1 września 1982r. powstała Szkoła Przysposabiająca do Zawodu w zawodzie ślusarz. Do roku 1982 szkoła organizacyjnie podlegała Inspektorowi Oświaty w Szamotułach, następnie Dyrektorowi Zbiorczej Szkoły Gminnej we Wronkach. Z dniem 1 grudnia 1982r. decyzją Kuratora Oświaty szkoła stała się jednostką samodzielną. Należy wyjaśnić, iż do 31 grudnia 1998r. jedynym zwierzchnikiem był Kurator Oświaty. Od 1 stycznia 1999r. organem prowadzącym jest Starostwo Powiatowe w Szamotułach, organem nadzorującym Kuratorium Oświaty w Poznaniu. Wraz z transformacją ustrojową i dynamiką rynku pracy zmieniła się struktura organizacyjna szkoły, która do1 września 1992r. działała jako Zespół Szkół Zawodowych Nr 2 we Wronkach. W jego skład wchodziła Zasadnicza Szkoła Zawodowa i Liceum Zawodowe o kierunku pracownik administracyjno-biurowy. Z dniem 1 września 1998r. ofertę szkoły rozszerzono o Liceum Ekonomiczne, a rok później o Liceum Techniczne. Od 1 września 2000r. zaczęły funkcjonować kolejne szkoły: Liceum Handlowe i Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych.W 2002r. w związku z przekształceniem szkół ponadpodstawowych w ponadgimnazjalne szkoła otrzymała nazwę: Zespół Szkół Nr 2 we Wronkach. W jej skład wchodziły, oprócz wymienionych wyżej, dwie nowe szkoły: Technikum Nr 2 i II Liceum Profilowane. Zmiany związane z reformą szkolnictwa dotyczyły również kształcenia dla dorosłych, dlatego od 2004r. Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych otrzymało nową nazwę: Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych.W 2005r. została powołana Szkoła Policealna, od tego roku w skład Zespołu Szkół Nr 2 wchodzą następujące szkoły:

  • Technikum Ekonomiczne
  • Technikum Budowlane
  • Liceum Profilowane - profil socjalny
  • Liceum Profilowane - profil usługowo-gospodarczy
  • Liceum Profilowane - profil zarządzanie informacją
  • Zasadnicza Szkoła Zawodowa
  • Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych
  • Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych
  • Szkoła Policealna kształcąca w zawodzie - technik administracji

Niezwykle ważnym wydarzeniem w historii szkoły było nadanie imienia, które Uchwałą Zarządu Powiatu Szamotulskiego nr 235/06 z dnia 25 października 2006r. nastąpiło 10 listopada 2006r. Od tego dnia palcówka nosi nazwę: Zespół Szkół Nr 2 im. Stanisława Konarskiego we Wronkach, ma nową tożsamość, choć nadal pozostaje szkołą związaną głównie ze szkolnictwem zawodowym. W środowisku staramy się kreować wizerunek szkoły jako placówki nowoczesnej i przyjaznej dla uczniów i rodziców, która obserwując zmieniającą się koniunkturę na rynku pracy, rozszerza swoją ofertę o nowe kierunki kształcenia.

PRZYPIS : Kompendium wiedzy o Zespole Szkół Nr 2 im. Stanisława Konarskiego we Wronkach,
praca zbiorowa pod redakcją Aliny Kaźmierczak, Wronki 2007, s. 20-30

Polityka Prywatności
E-Dziennik
Office365
Plan lekcji
Zajęcia dodatkowe
Brązowa tarcza
Facebook
Pracujemy z programem ZWCAD
Budowa ogólnodostępnych siłowni zewnętrznych dla mieszkańców Powiatu Szamotulskiego
Certyfikat Wiarygodna Szkoła
Szkoła Zawodowa Najwyższej Jakości
Czas Zawodowców
Do Pobrania
Biuletyn Informacji Publicznej

Partnerzy Szkoły

Amica - AGD : Lodówki, Zmywarki do naczyń, Kuchenki
Spomasz Wronki
Hotel Olympic Wronki